تلاجن

...دیگه هیچ چیز شبیه قبل از سیزده دی نود و هشت نمی‌شه... هیچ چیز...

تلاجن

...دیگه هیچ چیز شبیه قبل از سیزده دی نود و هشت نمی‌شه... هیچ چیز...

تلاجن

بـــــــــمـ ربی...

«ما در این راهی که می‌رویم همه‌کاره‌ایم و هیچ‌کاره. بس که وقت تنگ است. مامور خدمات اجتماعی هستیم، مامور تخریب هستیم، مامور قطع و وصل رابطه‌ها و جریان‌ها هم، نقاره‌کوب فضاحت اراذل بر سر این بام هم... و دست آخر شاید سازندهٔ گزی و معیاری نه بیگانه. و این آخری، اولین و آخرین دعوی‌مان...»
سید جلال آل احمد_مرداد۴۵

در «روزمره‌ها» روزمره‌ها را می‌نویسم. انگار که وبلاگی توی یک وبلاگ باشد؛ یا مثلا فکر کن یک دفتر صد‌برگ که از هر دو طرفش داری چیزی می‌نویسی.
نشانه‌ای از هجوم «دلتنگی» و ضیق بودن همه چیز.


+ رونوشت مطالبی که خودم نوشتم، لطفا حتما با ذکر منبع باشه. در مورد بقیهٔ نوشته‌ها، تصمیم با خودتون.
+با کمال احترام، به نظراتی که همه یا بخشی از اون‌ها تبلیغاتی باشه، جواب نمی‌دم.
+ لطفا برای دنبال شدن، دنبال نکنید.

آخرین نظرات
  • ۱ بهمن ۹۸، ۰۷:۵۷ - دچارِ فیش‌نگار
    :)
مطالب پیشنهادی
بایگانی

۱۴ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «ظهور» ثبت شده است

«روز آفتابی و داغی در ماه اوت بود. خیابان بیکر مانند تنوری بود و درخشش شدید نور خورشید بر آجرکاری زردرنگ آن سوی خیابان چشم را می‌زد... کرکره‌های ما نیمه‌بسته بود و هولمز روی کاناپه دراز کشیده و پاهایش را جمع کرده بود و نامه‌ای را.... می‌خواند...

روزنامهٔ صبح چنگی به دل نمی‌زد. پارلمان تعطیل شده بود. همه از شهر بیرون رفته بودند و من در حسرت کوره‌راه‌های جنگلی نیوفارست یا ساحل شنی ساوت‌سی بودم. خالی بودن حساب بانکی موجب شده بود تعطیلاتم را به تاخیر بیندازم. ولی برای دوستم نه روستا و نه دریا کمترین جاذبه‌ای نداشت. او دوست داشت درست در مرکز پنج میلیون آدم دراز بکشد و سرنخ‌هایش دور و برش باشند تا آن‌ها را بررسی کند...»

جعبهٔ مقوایی | آرتور کانن دویل | ترجمهٔ مژده دقیقی | نشر کارآگاه


می‌دونید، این یکی دو بند و مخصوصا یکی دو جملهٔ آخر توصیف حال منه. منم البته مثل دکتر واتسون در حال حاضر شرایط مالی و غیرمالی رو برای رفتن به گوشهٔ دیگه‌ای از دنیا برای زندگی ندارم، ولی مثل اون حسرتش رو هم ندارم. منم دقیقا دلم می‌خواد تو مرکز همین منطقهٔ پرآشوب خودمون، تو جَوّی پر از حملات واژه‌های سنگین، بین رویای «مدینهٔ فاضلهٔ نبوی» و «جامعهٔ مدنی»، «انقلاب اسلامیِ مقدمهٔ ظهور» و «گفت‌و‌گوی تمدن‌ها»، «سلفی‌گری» و «عدالت علوی» و «ایران برای همهٔ ایرانیان» و «پیشرفت علمی» و «قطب منطقه در ۱۴۰۴» و «باستی هیلز» و «انقلاب مستضعفین» غوطه بخورم و دنبال سرنخ و راه‌حل بگردم. دقیقا دلم می‌خواد تو مرکز این همه جدال فکری و عملی باشم و ببینم باید از کجا شروع کرد و چی دست منه...

فعلا و تا اطلاع ثانوی و از وقتی یادم میاد، این چیزیه که حالم رو خوب می‌کنه... با همممممهٔ گرفتاری‌هاش ولی واقعا خوبِ خوبِ خوب...

:)


+مهاجرت تو منظومهٔ فکری من در حد «موقت» و «به‌ضرورت» مفیده و نه بیش‌تر.

  • مهتاب

امشب پرچم‌های حرم _و از جمله پرچم بالای گنبد را_ عوض کردند تا حرم نور امام رئوف، مشکی‌پوش عزای حضرت سیدالشهدا شود. صحن انقلاب بودم بین انبوه جمعیتی که چشمشان را دوخته بودند به گنبد طلایی آقا. درست عین آدم‌هایی که در آن سکانس معروف «الرسالة» مصطفی عقاد، چشم به اذان گفتن بلال دوخته‌ بودند.

من معمولا خیلی احساساتی نمی‌شوم در چنین موقعیت‌هایی، ولی اعتراف می‌کنم صحنهٔ ویژه‌ای بود؛ وقتی جمعیت از ته دل فریاد می‌کشید «یا حسین!»، از هر طرف صدای هق‌هق آدم‌ها را می‌شنیدم، همگی منتظر بالا رفتن و اهتزاز آن پرچم سیاه و طلایی بودیم و وقتی یاد همهٔ پرچم‌هایی می‌افتادم که منتظریم روزی به اهتزاز دربیایند، نمی‌شد احساساتی نشد...

  • ۰۸ شهریور ۹۸ ، ۲۲:۳۰
  • مهتاب

در حکومت آخرین، باید هر (با اغماض) ملتی دستاوردی داشته باشد تا بتواند با آن حکومت همراه شود؛ فلذا سنت‌های خوب جوامع دیگر را به اسم غیر اسلامی بودن پس نزنیم و سنت‌های بد ایرانی‌مان را هم با همین بهانه تمدید نکنیم. ایدئولوژی اصلی مایی که به دین (اسلام) معتقدیم، فراملیتی و فرانژادی است. پس تمرین کنیم ذهن‌ها و زندگی‌هایمان از غذا تا آداب و رسوب، آن‌چه خوب و قابل استفاده است را یاد بگیرد و بابت این کار احساس عذاب وجدان و غیر ایرانی شدن نداشته باشیم. هویت اول و اصلی ما ایرانی بودن نیست، اعتقاد به پروردگار عالم و نوع انسان است، اعتقاد به والاترین تعریفی که هر کدام از این دو می‌توانند داشته باشند....

  • مهتاب

 

به خاطر سوال‌های بی‌جوابمان هم که شده...

عکس از: بچه‌های قلم.

  • ۰۵ بهمن ۹۷ ، ۲۰:۰۰
  • مهتاب

آقا جان!

این که از شما نمی‌نویسیم، نه از این است که یادمان رفته باشد، نه به خدا! دلمان پیش شماست، پیش تنهایی و غریبی و صبرتان...پیش قلب دردمندتان که ناظر بر عوالم غیب و شهودید...

قلب شما که کنار بچه‌های میانمار است، کنار بی‌خانمان‌های آمریکا، مردم یمن، انسان‌های تنهای بی‌اعتقاد اروپایی، مردم آمریکای جنوبی، سیاه‌پوست‌های آفریقا، شهدای فلسطین، بودایی‌های تبت، جوان‌های مصر و عراق و ایران و لبنان و سوریه، هندوها، یهودی‌ها و مسیحی‌ها.

کنار مظلومین همه جنایت‌هایی که ما از ترس، به عکس‌ها و فیلم‌هایشان نگاه نمی‌کنیم و دردمند و وارث غم‌های همه انبیا و اولیای حق.

غصه‌دار کم‌کاری و کم‌فروشی ما در دین و ادعاهای تمام‌نشدنی‌مان.

نگران و دلسوز همه رنج‌های آدمی‌زاد در این سیاره رنج و تنهایی.

و منتظر ...

در انتظار تکمیل حلقه یارانی به تعداد اندک مبارزین بدر و یاوران طالوت، تا باز همه کفر در برابر همه حق قرار بگیرد و تمام این هزاران سال رنج و محنت، به پایانی و نتیجه‌ای برسد که وعده‌مان داده‌اند.

آقا جان!

«شیعه» نیستم، قبول! ولی شما را به خدا نگویید «محب» هم نیستیم که همه امیدمان همین حب نصفه‌نیمه است تا شاید عنایتی شود و ما هم به جایی برسیم...

آقای عزیز ما!

این که از شما نمی‌نویسم، از بی‌معرفتی نیست. می‌ترسیم آقا. می‌ترسیم شعاری شود. روزگاری است که تقیه، تبدیل شده به یکی از ارکان دینمان. مدام باید مراقب باشیم در نحوه ابراز محبت‌مان به شما، نکند با بی‌سلیقگی‌ها به اسم دین و با افراطی‌گری‌ها اشتباه شود و قلب خسته رنجوری، رنجورتر شود.

آقای مهربان ما! همه کس و کار ما در این روزگار غربت و تنهایی!

همین اندکی که می‌نویسم را امروز منتشر می‌کنم، نه چون فقط جمعه‌ها به یادتان می‌افتم! فقط از این جهت است که آدم‌ها حس بیش‌تری پشت این کلمات می‌بینند اگر جمعه‌‌روزی منتشر شود...

می‌بینید حالمان را آقا جان؟..

دعایمان کنید...

 

+ عنوان از این‌جا.

  • ۲۳ آذر ۹۷ ، ۱۲:۴۳
  • مهتاب

اگر خدا، تمام انبیا و اولیا و صلحا در طول تاریخ و همه مظلومان عالم در زمان حال، منتظر تو یه نفر باشن چی؟

  • مهتاب

شاید شهادت

مجوزی باشد

برای دریافتِ

یک سری آموزش‌های عمیق‌تر و‌ فشرده‌تر

که در این دنیا

یا ممکن نیست

یا زمان‌بر است

 

شاید

مسیر میان‌بری است 

برای تکمیل آن گروه سیصد‌و‌سیزده نفره

 

شاید برای همین است که

«او‌ با سپاهی از شهیدان خواهد آمد»

  • مهتاب

چشم طوفان ناحیه‌ای است با هوای آرام که در میانهٔ طوفان‌های شدید گرمسیری ایجاد می‌شود. [ویکی پدیا]

یعنی در حالی که در اطراف، باد و گرداب با سرعت بالایی در حال حرکت است، مرکز طوفان ممکن است یک جزیره آرام با آب و هوای آفتابی باشد.

و دل مومن نیز چنین است به گمان من. جزیره آرام با آفتاب ملایم در میانه گرفتاری‌ها. مومن از امید و تلاش حرف می‌زند و خیلی‌ها به او لقب «خیال‌پرداز» می‌دهند. عکس‌های هوایی گردباد و گرداب را نشانش می‌دهند و او را متهم می‌کنند که «واقع‌بین» نیست. 

مومن شبیه سواره‌ای است که به افق نگاه می‌کند؛ به انتهای مسیر. و دیگران چشمشان به سنگریزه‌های بین راه است و مدام غر می‌زنند که «اگر یکی از این سنگ‌ریزه‌ها لاستیک را سوراخ کند چه کنیم؟!»

مومن با خودش، در مورد عمل به هیچ حق و حقیقتی مطلقا تعارف ندارد و در جایی که مسئول و مدیر باشد، در عین ادب و نرمی و لطافت رفتاری، با دیگران نیز. به خودش فرصت می‌دهد که ذره ذره بهتر شود؛ ولی هیچ کدام از وظایفش را از دایره برنامه‌ریزی و عمل خارج نمی‌کند به خیال این که «نمی‌توانم»، «نمی‌شود»، «به من چه اصلا؟»، «حالا مگر چه کسی رعایت می‌کند که من دومی‌اش باشم؟»

صرفا طبق قوانین رسمی عمل نمی‌کند؛ علاوه بر قواعد و قوانین رسمی، انصاف و وجدان دارد و عمیقا به آن‌ها متعهد است.

مدام و مداوم در حال بررسی حال و احوالش است؛ حب و بغض‌هایش را زیر ذره‌بین می‌گذارد و آن‌ها را با حق و عقل می‌سنجد. نه بی‌دلیل منطقی و عاقلانه و منطبق بر حق و حقیقت، به کسی علاقه دارد و نه به خاطر ضعف‌ها و حقارت‌های روحی و حسادت‌ها و کینه‌های نفس اماره، از کسی متنفر است.

هرگز و تحت هیچ شرایطی دروغ نمی‌گوید. با هیچ توجیهی. مگر جایی که واقعا مصلحتی وجود دارد که بسیار بسیار شرایط خاص و نادری است.

پرتلاش است و در کم و کیف تلاش هیچ‌کس را مانند او نمی‌بینید.

باهوش است؛ چرا که اصولا دین‌داری کار انسان‌های باهوش است. انفاق، امر به معروف، تقیه و خیلی دیگر از وظایف دینی فقط از انسان‌های هوشمند برمی‌آید. هوشمند کیست؟ در تعریف دین، هر کس بیش‌تر حواسش باشد به رهنمودهای عقل. کسی که به آن‌چه می‌فهمد و می‌داند عمل می‌کند؛ بدون توجه به این که چند نفر دیگر در این حق و حقیقت با او همراه هستند؛ بدون توجه به نیش و کنایه‌ها.

به خاطر نفسش عصبانی نمی‌شود؛ حتی در دفاع از حق. اگر داد بزند به این دلیل است که در آن لحظه خاص، فریاد است که تاثیرگذار است و وجدان‌های خوابیده را بیدار می‌کند و اگر سکوت می‌کند از ترس قضاوت شدن نیست؛ سکوت می‌کند چون سکوت برای فهماندن حق، موثر است.

مومن، عاشق است. عمیقا عاشق است و درد عشق را می‌فهمد. «فراق» را می‌فهمد. «اشک» را می‌فهمد.

در میان مردم تنهاست و در خلوت خودش، پروردگار عالم کنار اوست. برای همین است که اگر تمام مردم عالم از بین بروند و او باشد و قرآنش، احساس ترس و وحشت ندارد.

متقی است. اهل خودداری و به اندازه (و بلکه بگویم کم) خوردن، خوابیدن و حرف زدن.

امنیت و آرامش است برای آدم‌های معمولی، مایه اطمینان قلبی است برای مومنین دیگر و باعث زحمت و آزار است برای ناکسان.

قلب او همان ظرفی است که خداوند حقایق را، حکمت را و آرامش را به آن نازل می‌کند؛ پس مومن سزاوارتر از همه آدمیان دیگر است به پیش‌بینی آینده انسان و جهان؛ چرا که تقوا، کلید درک حقایق عالم است. بنابراین، برای فهمیدن این که قرار است ماجرای تقابل حق و باطل به کجا برسد، حرف هر کسی را دوست دارید بخوانید و بشنوید؛ ولی فقط حرف مومنین را باور کنید. آن‌ها تنها کسانی هستند که واقعا می‌دانند درباره چه چیزی حرف می‌زنند...

  • مهتاب

یک) ببین خانم محترم چادری‌ای که مدام درگیر چادرت هستی و طوری سرش می‌کنی که من اصلا نمی‌توانم درست ببینمت و به شکلی حجاب می‌کنی که موقع حرف زدن با تو یا دیدنت، فقط حواسم می‌رود به ور رفتن تو با چادرت،

تو، دقیقا به اندازه همان دختری که با حجاب نصفه و صد جور رنگ و لعاب از خانه بیرون می‌آید، داری «زن» بودنت را فریاد می‌زنی.

حجاب را که متمدنانه‌ترین روش ممکن برای حضور فارغ از قیدهای جنسیتی در اجتماع است، با این کارت تبدیل می‌کنی به ابزاری علیه خودش!

محجبه باش! کاملا پوشیده باش! ولی لطفا عادی باش!


دو) چیزی که خیلی مرا اذیت می‌کند این است که یک گروهی از زنان و دختران محجبه ما از زیبا و آراسته بودن احساس گناه می‌کنند!

دیده‌اید حتما. بعضی‌ها مهم نیست حجابشان کامل باشد، سرتاپا پوشیده باشند و هیچ آرایشی هم نداشته باشند، به هرحال چهره، صدا یا مدل صحبت کردنشان به صورت طبیعی انقدر جذاب و گیراست که جذابیتش از همه این لایه‌ها رد می‌شود و من دیده‌ام که برخی دختران مومن مذهبی واقعا دوست‌داشتنی، عملا احساس‌ عذاب وجدان دارند از این نعمت و موهبت خدادادی و ساده‌ترین حق و حقوق دخترانه‌شان (تو فکر کن در حد خرید یک قاب جیغ بنفش برای گوشی) را خلاف مبانی عفاف و حیا می‌دانند!

متاسفم برای تک‌تک آدم‌های صاحب منبری که طوری حرف می‌زنند که تمام بار رعایت تقوا و عفاف را در جامعه روی دوش دختران می‌گذارند و جدا نگرانم برای این دخترخانم‌ها که این طور بی‌رحمانه ذره‌ ذره لطافت‌ها و ظرافت‌های فطرت پاک دخترانه‌شان را قتل‌عام می‌کنند.


سه) به قول یک بنده خدایی که می‌گفت اگر فرداروز حضرت صاحب ظهور کند، برخی تنها رزومه‌ای که برای ارائه دارند این است که «آقا! شما که نبودید ما کلا خیلی حواسمان به نحوه ارتباط‌مان با نامحرم بوده. خیلی خیلی اصلا آقا!»

انگار نه انگار که این حد و حدود را گذاشته‌اند برای این که مثل یک ابزار ساده و دم‌دستی، سریع یاد بگیری‌اش و‌ بروی سراغ کارهای مهم‌تر!

ان‌شالله که اگر به درک زمان ظهور رسیدیم و احیانا کسی آدم حسابمان کرد، تنها حرفی که برای گفتن داریم گزارش موفقیت در انجام تکالیف حداقلی‌مان نباشد!

  • مهتاب

یک‌بار هم آقای الکساندر آزادگان آمده بود دانشگاهمان و انصافا خلاف خیلی از سخنران‌های داخلی، باتوجه به فضای ذهنی مخاطب، دقیق و حرفه‌ای حرف زد. 

و خوب، واقعیت این است که لهجه انگلیسی‌اش در فارسی حرف‌زدن و پرسیدنِ گهگاهِ «فارسیش چی می‌شه؟» از حضار، برای بعضی از حاضرین ندید‌پدید، ماجرا را جذاب‌تر هم کرده بود.

الغرض، یک‌جا بین حرف‌هایش گفت «ببینید، ما زمینه‌سازان ظهور هستیم» که باعث شد یکی از بچه‌ها بعدتر بلند شود و بپرسد «ما؟! منظورتون از ما دقیقا کیه؟! والا من هرکیو دوروبرم می‌بینم داره اعتقادشو از دست می‌ده!» و آقای آزادگان جواب خیلی خوب و دقیقی داد که واقعا به دلم نشست. گفت: «لازم نیست من بگم این ما شامل چه کسانی می‌شه؛ چون اونایی که این ویژگی رو دارن، خودشون می‌دونن کیا هستن»

حالا، می‌دانید، بعضی‌ها مثل من برای اطمینان قلبی، به #به_همه_بگویید محتاجند و بعضی‌های دیگر نه، #خودشان_می‌دانند .

+سرخوش آن دل که از آن آگاه است...

  • مهتاب

" سلام بر آل یاسین. سلام بر تو ای دعوت کننده به سوی خدا و تدبیر کننده آیات و نشانه های او. سلام بر تو ای درگاه خدا و ولی و حاکم دین او. سلام بر تو ای جانشین خدا و یاور حق او. سلام بر تو ای حجت خدا و نشانه اراده او. سلام بر تو ای تلاوت کننده کتاب خدا و تفسیر کننده آن. سلام بر تو در لحظه های شبانگاهت و تمامی ساعات روزت. 

سلام بر تو ای ذخیره به جا مانده از خدا در زمینش. سلام بر تو ای عهد و پیمان الهی که خدا از بندگان گرفت و آن را محکم ساخت. سلام بر تو ای وعده خدا که خود ضمانتش فرموده. سلام بر تو ای پرچم افراشته و ای دانشی که یک باره از آسمان نازل شده و ای فریاد رس!

و ای رحمت گسترده که وعده تکذیب ناپذیری. 

سلام بر تو هنگامه برخاستنت، سلام بر تو هنگام نشستنت. سلام بر تو آن هنگام که می خوانی و بیان می کنی. سلام بر تو هنگامی که نماز می گزاری و قنوت می خوانی. سلام بر تو هنگامی که رکوع می روی و سجده می کنی. سلام بر تو هنگامی که "لا اله الا الله" و "الله اکبر" می گویی. سلام بر تو هنگامی که خدا را ستایش می کنی و مغفرت می طلبی. سلام بر تو هنگامی که شب و روز را سپری می کنی. سلام بر تو هنگامی که تاریکی بر همه جا سایه می افکند و آن هنگام که روشنایی روز تجلی می کند. سلام بر تو ای پیشوای مورد اطمینان. سلام بر تو ای پیشتاز مورد انتظار. سلامی بر تو به تمامی معنای کلمه..."


+آشنایی با زیارت آل یاسین و علاقه به آن، از انجمن اسلامی دانش آموزی با من مانده؛ از هیئت انصار المهدی، خیمه های معرفت، همکلاسی آسمانی، طرح انسجام، نشریه تک برگی، مجله آینده سازان، آن نستعلیق زیبای "فردا از آن ماست" توی ابرها، سررسید ویژه مسئول انجمن، دفترچه های همراه محرم و ماه مبارک و از همین کتابچه کوچک زیارت آل یاسین با ترجمه خوب سید مهدی شجاعی. 


+هنوز هم وقتی گهگاهی مسیرمان با رفیق، اتفاقی یا غیر اتفاقی، از جلوی دفتر سابق انجمن می گذرد، هردویمان بی اراده زل می زنیم به آن ساختمان کوچک محقر و آن دروازه باریک سفید و بینمان سکوت می شود...

هنوز هم که هنوز است خیلی حرف ها هست برای نگفتن...


+نویسه های مرتبط: ادای تعهد ، وحی


+عید همگی مبارک:)

  • مهتاب

من خیال می کنم ابتلائات آخرالزمان که می آیند، قرار است بین همه مؤمنان و پارسایان و عقلا و مدعیان، آدم های امیدوار را غربال کند....فقط امیدوارها ( بخوانید کسانی که وعده های خدا را عمیقا باور دارند) تا ته این مسیر می مانند و هر مشکل و بحران و نقطه کوری، اعتقادشان را قوی تر می کند. فقط آن هایی تا آخرش دوام می آورند که پیوسته به باورشان افزوده می شود و چه چیز جز مشکلات، این چنین عمیق و بدون وقفه پیوستگی دارد؟!

  • مهتاب

خواهر دوازده ساله ام می پرسد :« امام زمان بیاد این نظام آموزشی رو عوض می کنه دیگه؛ نه؟»

از پاسخ در می مانم:|


پ.ن: خیلی زوده از دوازده سالگیت ناامید باشی از کل سیستم‌ و‌ فکر کنی حتما خود امام باید بیاد اینا رو تغییر بده...

تف...

  • مهتاب

سفر کربلا برای من، مثل نزول یک‌باره مفاهیمی بود که در طول ۲۱ سال قبلش، به طور تدریجی نازل شده بودند...


این ۲۱ سال قبل، دقیقا بیست‌و‌یک سال است؛ یعنی این نزول، درگیر شدن با عمیق‌ترین معانی‌ای که زندگی بشر روی کره زمین می‌تواند با آن‌ها مواجه شود و در معرض نسیم این عشق عجیب ازلی قرار گرفتن، اگر حتی قبل از تولدم آغاز نشده باشد، که شده است، حداقل از زمانی شروع می‌شود که لب‌ها و دهان بچه تازه‌به‌دنیا‌آمده را، به کمی تربت سیدالشهدا آغشته می‌‌کنند، تا طعم عشق، اولین مزه‌ای باشد که در زندگی می‌چشد.


سفر عتبات که بروید، نزول دفعی مفاهیم از همان ابتدا آغاز می‌شود. یعنی من از همان فرودگاه بغداد تا رسیدن به کاظمین، مدام در حال یادآوری همه وقایع تاریخی-مذهبی‌ای بودم که مکان وقوعشان این شهر بوده و بعدتر وقتی یک ساعتی معطل شدیم تا صبح بشود و اجازه بدهند وارد شهر کاظمین شویم این تصویر کاملا فرصت پیدا کرد کامل شود؛ این توقف یک‌ساعته کافی بود تا نه تنها در مکان که در زمان هم سفر کنم و هر دو شهر را با زندان‌های ترسناک خلفای عباسی، دروازه‌های شهر، حکومت نظامی، خفقان، آب‌و‌هوای خشن و همه چیزش، تصور کنم.


کربلا، بین‌‌الحرمین، حرم امام حسین و حضرت ابوالفضل، «این‌جا تل زینبیه بوده»، «خیمه‌گاه این‌جا بوده»، «گودی قتل‌گاه در این نقطه...»، نزول مفاهیم ادامه دارد؛ برای این که موضوع را درست توضیح بدهم، باید این را بگویم که بدانید، درست است که من عملا «در یک خانواده مذهبی چشم به جهان گشودم»، اما هرگز خانواده‌‌ام نتوانستند مفاهیم دینی را به شکل قانع‌کننده‌ای که جواب سوال‌های بی‌شمار مرا بدهد، به من منتقل کنند و هنوز هم نمی‌توانند؛ شاید برای همین بود که خداوند، شخصا، در چهارده سالگی‌ام، کتاب «فلسفه اخلاق» شهید مطهری را گذاشت دم‌‌دست من و آن کتاب (که الان اصلا یادم نیست دقیقا درباره چی حرف می‌‌زند) شد مبدأ تغییر خیلی چیزها در زندگی‌ام. مسیر تحول روحی و شخصیتی من تقریبا هیچ کجا از کنار جاده‌های عرفانی _اشراقی عبور نکرد، هیچ وقت «خواب‌نما» نشدم فلان کار را انجام بدهم، «غروب عجیب شلمچه» که چهار دفعه دیدمش و هر بار مفهوم «جنون» را برایم تصویر کرد، نقطه آغازی هیچ تصمیمی در زندگی من نبود، یک سری مفاهیم را تثبیت و تکمیل کرد، ولی به خاطر آن فضا و فضاهای مشابه، تصمیم خاصی نگرفتم.


از کتاب «فلسفه اخلاق» شروع شد و دختری که حتی با «شهید» خواندن کشته‌‌های جنگ تحمیلی هم مسئله داشت و دفترچه خاطرات روزانه‌اش را خطاب به داریوش اول هخامنشی، داماد کوروش بزرگ، همسر بانو آتوسا و پدر خشایار شاه می‌نوشت، پرت شد در عمیق‌ترین اقیانوس از مفاهیم انسانی که وقتی خداوند پرسیده بود دلت می‌خواهد در این حجم عظیم آب غرق شوی، بی‌درنگ گفته بود «بله» و بعدتر، آن قدر از این انتخاب کیف کرده بود که بارها و بارها و بارها بعد از آن، وقتی حتی در سخت‌ترین شرایط توی آب دست‌و‌پا می‌زد و نفسش بالا نمی‌آمد و گاهی از زیر آب، تصاویری مبهم از مردمانی را می‌دید که با خیالی آسوده در ساحل راه می‌رفتند و آفتاب می‌گرفتند و «لذت» می‌بردند از زندگی، وقتی خدا می‌پرسید «کافی است؟ دوست داری بیایی بیرون؟» می‌گفت «نه» و هنوز هم می‌گوید «نه».

از «اشراق» گفتم، هیچ چیز احساسی‌ای وجود نداشت، از شهید مطهری شروع شد و به خیلی‌های دیگر رسید و همه مسیر پر از کتاب بود. درست عین یک مسیحی یا یهودی که بخواهد مسلمان شود کتاب می‌خواندم که بفهمم حرف حساب این دین چیست و بعد کم‌کم قرآن و نهج‌البلاغه و...


حالا همه این‌ها را چرا گفتم؟ چون رسیده بودیم به بین‌الحرمین. برای کسی که دینش را از چهارده سالگی شروع می‌کند به خواندن، برخلاف خیلی‌ها، خاطرات خیلی محدودی دارد از عزاداری‌ها، تا همین سه چهار سال پیش نمی‌دانست «روضه» دقیقا به چه چیزی می‌گویند، ترتیب برنامه‌های یک مراسم عزاداری ساده را نمی‌دانست، در تمام عمرش فقط یک بار در یکی از این مراسم‌های سفره‌ای زنانه و چند بار هم در بچگی در مراسم عزاداری امام حسین شرکت کرده بود و آن هم اصلا نمی‌فهمید قضیه چیست، برای کسی که شوق کربلا رفتن را کلا نمی‌فهمید و به نظرش امام حسین اگر این همه بزرگ باشد که همه می‌گویند، پس او اصلا در حدی نیست که برود زیارت چنین وجودی، اصلا برود چه بگوید؟!، برای چنین آدمی، کربلا رفتن، اصلا یک اتفاق ساده، یک زیارت معمولی نیست.


 واقعیت این است که هیچ وقت در زندگی‌ام آرزوی کربلا رفتن نداشتم تا همان سال 94 که به دلیلی تصمیم گرفتم هر روز زیارت عاشورا بخوانم؛ «تصمیم گرفتم هر روز زیارت عاشورا بخوانم» هم درست نیست، چون خیلی وقت‌ها فقط فایل صوتی‌اش را «پلی» می‌کردم و حتی کم‌کم دیگر به کلمات هم توجه نمی‌کردم، اصل هدفم این بود که «ضمیر ناخودآگاه»م کلمات زیارت عاشورا را بشنود و دنبال هیچ حاجت خاصی از این کار نبودم، ولی اتفاق عجیبی که یکی دو ماه بعد شروع این حرکت افتاد، این بود که ناگهان احساس کردم به شدت دلم می‌خواهد بروم کربلا و به‌یک‌باره، تمام توضیحات و توجیهات قبلش برای نرفتن و «من در حد این سفر نیستم» و ... به نظرم ابلهانه آمد. دلم می‌خواست بروم کربلا و به دلم افتاده بود خیلی زود این اتفاق می‌افتد، که افتاد، ثبت‌نام عتبات دانشجویی از همان سال شروع شد و اولین سالی هم بود که بعد از چند سال، دخترخانم‌های مجرد را هم ثبت‌نام می‌کردند، و من، این نزول دفعی وحی را، بعد از تقریبا هفت سال دویدن بین کتاب‌ها و آدم‌ها و در‌به‌در به دنبال استاد و مرشد و راهنما و مراد گشتن، تجربه کردم... بگذریم، حرف زیاد است برای گفتن، مثلا اگر یادم بود که چه زمانی اولین بار شهادتین را با اعتقاد قلبی گفتم و از خدا خواستم از آن جا به بعد مرا مسلمان بداند، بهتان می‌گفتم چقدر بعد از مسلمان شدنم، زیارت کربلا نصیبم شد، ولی خوب یادم نیست...


می‌دانید، این همه را گفتم که به این‌جا برسم، از همان کربلا و بین‌الحرمین، یک احساس دیگر هم به آن حال سنگین نزول وحی اضافه شد و آن تصور همه مکان‌هایی که می‌دیدم، در آن حکومت رویایی بعد از ظهور بود. در بین‌الحرمین راه می‌رفتم و تصور می‌کردم معماری حرم را بعد از ظهور؛ بعد رفتیم کوفه، مسجد کوفه و سهله، می‌شنوید که اولی قرار است در آن حکومت آخرین، مقر حکومتی باشد و دومی محل زندگی حضرت قائم. این در حالی است که هزاران فضیلت برای هر کدام از این دو مکان ذکر می‌کنند و اسامی خیل پیامبران و اولیای الهی را می‌آورند که در این دو مکان مقدس عبادت کرده و یا به  هرحال به شکلی به آن‌ها احترام گذاشته‌اند؛ نزول یک‌باره مفاهیم و تصورات بعد‌از‌ظهوری من، تشدید می‌شد، با هم ادغام می‌شد و این برای آن دخترک ایرادگیر که تازه چند سالی بود مسلمان شده بود، کم چیزی نبود...


این روزها که آدم‌ها از «طریق العلما» در راهپیمایی اربعین می‌نویسند، بیش از اربعین و راهپیمایی‌اش، به «علما»ی بعد از ظهور فکر می‌کنم و چگونگی بازسازی این مسیر در آن زمان و وضع فرهنگی و اقتصادی و معماری عراق، ایران و حجاز، بازسازی بقایای شهرهای گم‌شده و نفرین‌شده که توصیه اکید قرآن است برای دیدن و عبرت گرفتن و فهم کردن، به مسجد کوفه و سهله، به مسجد‌الاقصی، به کعبه، به آن اتفاق بزرگ و به راه‌هایی که برای سعادت آدمی‌زاد بازخواهد شد...مسیر راهپیمایی نجف تا کربلا، شاید نشانه کوچکی از آن راه‌ها باشد، برای همه آن‌هایی که راه گم کرده‌اند یا راه را نمی‌شناسند، برای همه آدم‌های مثل من...


مسیر پیاده‌روی اربعین

  • مهتاب