تلاجن

...چند تکه دلتنگی...

تلاجن

...چند تکه دلتنگی...

تلاجن

بـــــــــم ربی...

ما در این راهی که می رویم همه کاره ایم و هیچ کاره.بس که وقت تنگ است.مامور خدمات اجتماعی هستیم،مامور تخریب هستیم،مامور قطع و وصل رابطه ها و جریان ها هم،نقاره کوب فضاحت اراذل بر سر این بام هم... و دست آخر شاید سازنده ی گزی و معیاری نه بیگانه. و این آخری ،اولین و آخرین دعوی مان.

سید جلال آل احمد_مرداد۴۵

+ "شرح احوالات" که خوب شرح احوالات است؛ در "روزمره ها" هم روزمره ها را می نویسم. انگار که وبلاگی توی یک وبلاگ باشد؛ یا مثلا فکر کن یک دفتر صد برگ که از هر دو طرفش داری چیزی می نویسی.
نشانه ای از هجوم "دلتنگی" و ضیق بودن همه چیز...از زمین تا زمان.

طبقه بندی موضوعی

۳ مطلب در شهریور ۱۳۹۲ ثبت شده است

وقتی می خاهید آب بخورید،در یخچال را باز می کنید و می بینید که پارچ آب پشت پارچ دوغ است،زحمت بکشید و پارچ دوغ را بیاورید بیرون.بعد پارچ آب را بیاورید بیرون و آب بریزید توی لیوان.بعد اول پارچ دوغ را بگذارید و بعدش پارچ آب را.راه را برای دیگران هموار کنید.نکند یک وقت بی خیال آب خوردن بشوید و دوغ بریزید برای خودتان.آن وقت مجبور می شوید دوباره برگردید و سر تشنگی ای که خوردن دوغ برایتان می آورد همان مراحلی که بالا نوشتم را انجام بدهید.مضاف بر این که وقتتان را تلف کرده اید و چیزی را هم خورده اید که آن لحظه مُهر نیاز و علاقه تان رویش نخورده بود...

الغرض؛بایستید پای آرمان هایتان.



*حتا دوغکی ترین برداشت های ممکن از این پست هم آزاد است...

*ممکن است جلوی ظرف آب و دوغ قابلمه ی بزرگی هم باشد گاهی.تکلیف آن هم معلوم است دیگر...

*اگر بتوانید دوغ و آب را جدا از هم و در دسترس بگذارید که دیگر نور علی نور می شود...

*نوشابه نخورید زیاد؛خوب نیست.به شما اطمینان می دهم من الان نوزده سال است نوشابه نخورده ام و چیزیم نشده...

*آقایانی که عادت دارند آب را با پارچ سر بکشند قسمت لیوانش را جور دیگری بخانند...

*شما خیال کن آب سرد کن خراب شده...

*دنبال کلمه می گردم به جای "پُست".نظری اگر دارید حتمن اعلام بفرمایید...

± "اعوذ بالله من نفسی" به شدت جواب می دهد.خاستم بدانید.(ذکر موضعی است فقط.دم نگیرید!)

یا علی...

۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۴ شهریور ۹۲ ، ۱۰:۲۰
مهتاب

*دیده اید بعضی ها چپ می روند راست می آیند آه و ناله شان بلند است از این که کاش زندگی دکمه "شیفت+دیلیت" داشت و دنده عقب داشت و ماشین زمان داشت و می شد جبران کرد و من هیچ وقت خودم را نمی بخشم و دیگر به آخر خط رسیده ام و الخ؟خب عزیز ِدل!راه به راهِ این زندگی خدا برایت بهانه گذاشته که برگردی ...که تغییر دهی و عوض شوی...که از نو بسازی...که استغفار کنی.....که آمرزیده شوی...اصلن برداشته راه میان بر داده دستت که قبل از این که گناهت ثبت شود پاکش کنی... "قضا"گذاشته."بدل"گذاشته."معادل"گذاشته که اگر دستت نمی رسد به "زیارت" به "روزه" به "اطعام فقیر و مستمند" به"حرم" به"ضریح" به حتا "نماز درست و درمان ایستاده و حتاتر نشسته "چه کنی..."نافله"گذاشته...فصل بخشش اعلام کرده"رجب" و "شعبان" و "رمضان" را...هی "لیلة الرغائب"،"قدر"،"عید" "نذر" "حج"...هی بهانه برای بخشیدن...برای برگشتن...حتا بهانه اش را هم خودش جور کرده که تو کم تر شرمنده شوی...که بگویی" آمده بودم نذری امام حسین ببرم،دلم جا ماند در روضه..." و او لبخند بزند و رد شود...که هر رکعت نمازت یک فرصت تازه باشد برای جمع شدن حواس قلبت...هر "بسم الله "ش یک "ریسِت"جدید باشد...هر"سجده "یک دلتنگی باشد برای بی قرار شدن...این همه فرصت،نشانه،بهانه،زمان...یادت نرود،هنوز زنده ای...هنوز کلی وقت هست برای عوض کردن همه چیز...پس هی نگو کاش فرصتی بود ...همه چیز تمام شده...دیگر نمی شود برگشت و تغییر داد اوضاع را...نگو این را...

+ راه برگشتن از بعضی خَبط ها خیلی خیلی سخت است و می دانیم که گناه نکردن ساده تر است تا توبه کردن...ولی با این وجود،هم چنان حرف من سر جایش است..." نگو این را"...

+آدمی زاد حتا اگر در مسئله ای تقصیری هم نداشته باشد ولی اشتباهی اتفاق افتاده باشد ناراحت می شود از دست خودش.چون ذاتن همه چیز را کامل ِکامل ِکامل می خاهد و این طبیعی است...ولی با این وجود هم چنان حرف من...

+"فصل بخشش" تعبیری است که از دوستی بلاگر وام گرفته ام و مال خودم نیست...


***


*بحمدالله الان داریم در شرایطی نفس می کشیم که هر روز کلی آدم جدید جلوی چشم های همه مان "کانِکت" می شوند به این ریسمان محکمی که من و تو به آن وصلیم(ان شاالله!).کلی آدم تازه که هر کدام از یک مرام و مسلک متفاوتند و قصه ی زندگی هایشان هرکدام یک شکل است و کوره راه هایی که هر کدام را به این شاه راه رسانده با آن های دیگر فرق دارد و این همان معنای درستِ"به تعداد آدم های دنیا راه برای رسیدن به خدا وجود دارد" است که دارد در این روند عظیم و چراغ خاموش ِگسترده شدن آرمان های برحق ما خودش را به همه مان تفهیم می کند...

وسط این بساط خرسند کننده یک سری آدم از جنس خودمان و با داستان هایی شبیه به زندگی های خودمان پیدا می شوند که به این جماعت "ره یافته" با حسرت و تحسین و غبطه و یک حس مبهم اضافه نگاه می کنند....این حس مبهمِ آخری شامل جملات زیر می شود:

"وای...نگاه...خوش به حالشون...یه عمر کیفشونو کردن حالا این آخر عمری مسلمون شدن اون دنیاشونم درست شده...ما چی؟یه عمر نماز بخون روزه بگیر شال و روسری سرت کن آخرشم ما با اینا یکی می شیم...زندگی مال ایناست....ول معطلیم ما..."

همین روند در مسائل درون سازمانی خودمان هم وجود دارد.یعنی آن کسی که مثلن از ده سالگی اش حجابش سر جایش بوده حرص این را می خورد که دوستش از نوزده بیست سالگی محجبه شده و خوش به حالش...کیفش را کرده و .... و آن یکی دیگر که مثلن روابط اجتماعی(!) خیلی گسترده ای داشته و در بیست و هفت هشت سالگی فهمیده که حرام و حلال خدا در این موارد به درد ِ دلش بیش تر می خورد و بنابراین برگشته و چیز و چیز هایی را کم کم در زندگیش تغییر داده می شنود از فلان آدم مذهبی که " بابا خوش به حالت...ما یه عمره داریم رعایت می کنیم اصن نفهمیدیم جوونی مون چی شد..شما ولی سر جاش زندگیتو کردی حالام که از ما پاکتری...اصن شما چون با انتخاب(!) خودت داری این کارو می کنی اجرشم بیش تره..."

و بعد هستند آدم هایی که از این که به هر دلیلی اعتقاداتشان در سنین پایین شکل گرفته و احکام عملی را حتا زودتر از موعد شرعی اش انجام می داده اند کم کم دارند می رسند به حسرت و پشیمانی و شاید یک کمی هم پریشانی...

بعد ترش می شناسم آدم هایی را که ته دلشان مرددند که اگر حالا در این عالم از یک سری خوشی ها گذشتند از کجا معلوم که فرداروز در آن عالم بهترش را به ایشان بدهند؟گیج می خورند در این افکار و معلوم نیست قرار است چی بشوند...

+ چون با خودم بنا گذاشته ام تا جایی که بلدم راه حل مشکلات را هم بنویسم این را بگویم که به نظر من راه کار این داستان تغییر دادن ذائقه هایمان است...

+ یا اللهُ یا رحمانُ یا رحیم...یا مقلّب القلوب...ثبّت قلوبَنا علی دینک...
۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۲ شهریور ۹۲ ، ۱۰:۲۲
مهتاب

این بنده ی ریزه میزه ی تو واقعن نمی داند چطور باید بابت این همه لطف و نعمت و محبتی که به او ارزانی داشته ای از تو تشکر کند و اصلن نمی داند آیا راهی برای شکر گزاری نعمت های تو به گونه ای که دل خودش راضی شود در این عالم پیدا می شود یا نه؟چون مطمئن است راهی که با آن بتوان از نعمت هایت تشکر کرد ؛به گونه ای که شایسته ی تو ، بزرگی ات و بزرگی نعمت هایت باشد هرگز وجود ندارد.اما می خاهد بداند آیا راهی هست که با آن بتوان از نعمت های تو تشکر کرد به گونه ای که تو – از آن جا که همواره با لطف و محبت با بندگانت برخورد می کنی و همواره در مقابل عطایای بی نظیرت ، از آن ها به اعمال اندک قانع و راضی می شوی- از آن رضایت داشته باشی و آن بنده را به پاس شکری که به جا آورده به فرشتگانت با افتخار و خوشنودی نشان بدهی؟

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۲ شهریور ۹۲ ، ۱۰:۱۹
مهتاب