حکمت شماره n ام :: تلاجن

تلاجن

...چند تکه دلتنگی...

تلاجن

...چند تکه دلتنگی...

تلاجن

بـــــــــم ربی...

ما در این راهی که می‌رویم همه‌کاره‌ایم و هیچ‌کاره. بس که وقت تنگ است. مامور خدمات اجتماعی هستیم، مامور تخریب هستیم، مامور قطع و وصل رابطه‌ها و جریان‌ها هم، نقاره‌کوب فضاحت اراذل بر سر این بام هم... و دست آخر شاید سازنده گزی و معیاری نه بیگانه. و این آخری، اولین و آخرین دعوی‌مان.
سید جلال آل احمد_مرداد۴۵

در «روزمره‌ها» روزمره‌ها را می‌نویسم. انگار که وبلاگی توی یک وبلاگ باشد؛ یا مثلا فکرکن یک دفتر صد‌برگ که از هر دو طرفش داری چیزی می‌نویسی.
نشانه‌ای از هجوم «دلتنگی» و ضیق بودن همه چیز.

رونوشت مطالبی که خودم نوشتم، حتما با ذکر منبع باشه لطفا. در مورد بقیه نوشته‌ها، تصمیم با خودتون.

آخرین نظرات
  • ۱۵ آبان ۹۷، ۰۹:۴۱ - مرتضا دِ
    :)))

حکمت شماره n ام

سه شنبه, ۱ خرداد ۱۳۹۷، ۰۵:۴۶ ب.ظ

آدمی زاد ذاتا در جست و جوی عیب و ایرادهای اخلاقی است؛ فقط مسئله این است که نوک پیکان این تجسس را به سمت خودت بگیری یا بقیه...

نظرات  (۳)

خیلی خوب می فهمم این جمله رو
پاسخ:
همه تجربه کردیم به نظرم. چه در مقام فاعل و چه مفعول.
اوهوم
کی گفته آدمی‌زاد ذاتا در جستجوی عیب و ایرادهای اخلاقی است؟! من موافق نیستم.
اگر یک چیزی شایع شد، ذاتی نمی‌شه.
و به نظر من خوبه که به طور کلی «دنبال» عیب و ایراد نباشیم. نه در خودمان و نه در دیگران. به جاش دنبال خوبی‌ها باشیم. توی خومان تقویت و تثبیت کنیم و عموم دیگران را هم -به جای عیب‌جویی یا بدبینی- به خاطر خوبی‌هاشون احترام قائل باشیم.
فکر می‌کنم همین توجه به حفظ و تقویت خوبی‌ها در خودمون، باعث میشه بدی‌ها و عیب و ایرادها هم کم‌کم برطرف بشوند، و نیازی نیست که به زور با بدی‌ها و عیب‌هایی که حس می‌کنیم در ما هست کلنجار بریم...
پاسخ:
ممنون....دلم می خواست یکی حتما اینو بپرسه....
به نظرم حرف شما یه جورایی درسته و من دقیقا به خاطر اعتقاد به همین مسئله است که گفتم ذاتا دنبال عیب و ایراد هستیم.
در واقع ذاتا دنبال عیب و ایراد نیستیم، دنبال خوبی مطلقیم، ولی زندگی توی دنیایی پر از نواقص باعث می شه تبدیل بشیم به موجودی که مدام دنبال عیب ها می گرده...چون یه جور خوبی مطلق حالشو خوب می کنه مدام عیب و ایرادها رو به صورت ناخودآگاه جست و جو می کنه. در واقع این احساس هست برای این که بهمون کمک کنه اشکالات رو پیدا کنیم و از بین ببریمشون ولی گاهی مسیرو اشتباه می ریم و منجر میشه به عیب جویی...

این هم که می فرمایید دنبال خوبی ها و تقویتشون باشیم نه پیدا کردن بدی ها، خوب یه جورایی درسته و یه جورایی هم غلط، مثلا من آدم دروغ گویی هستم، طبق نظر من دروغ گویی همون عیبیه که باید برطرف بشه و طبق نظر شما کمبود صداقت باعث دروغ گویی می شه پس باید روی صداقت بیش تر کار کرد. در هر صورت البته نتیجه یکی می شه. 

من البته وقتی اینو نوشتم احادیثی با این مضمون تو ذهنم بود که مثلا  بدترین عیب، اون عیبیه که تو وجود خودت هست ولی بقیه رو به خاطرش ملامت می کنی. یا مثلا خوش به حال کسی که پرداختن به عیب های خودش، مانع از این می شه که از مردم عیب جویی کنه و...
پس نمی شه هم گفت کلا هم نباید دنبال عیب و ایرادها بود.

و این که من اصلا نگفتم به زور با بدی ها کلنجار بریم. اصلا راجع به بعد از عیب یابی حرف نزدم و قطعا راه از بین بردن رذایل اخلاقی، به قول شما کلنجار رفتن الکی نیست و هر چیزی راه خودشو داره. 

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی